Vorig verhaal Volgend verhaal
Habib-foto

Ik wil de mens achter de cijfers zien

Hij werkte voor multinationals in de Verenigde Staten, China en een verlaten regio in Oezbekistan. Habib El Ouakili (sp.a) zoog zijn longen vol teamwerk en diversiteit, maar stond ook meermaals voor harde reorganisaties. “In de zakenwereld zie je soms de mens achter de cijfers niet. Als schepen wil ik meer luisteren en dan pas beslissen. Als je vooruit wil gaan, moet je in team gaan.” Deze vader van vijf kinderen laat zich alvast niet gek maken. “Mijn familie is belangrijker dan eender welk postje.”

“Ik ben gebracht door een vriend. Vandaag was mijn laatste werkdag en dus ook mijn laatste ritje met een bedrijfswagen ”, lacht Habib El Ouakili ons toe in een bescheiden lokaal van VormingPlus Hasselt. “Afstand van welstand”, voegt de socialist er lachend aan toe. Het is een knipoog, een gekbekkerij, die ‘afstand van welstand’. Maar uit de lucht gegrepen is het niet en al zeker van niemand gestolen.

Habib heeft over de hele wereld gewerkt en goed zijn boterham verdiend. Als nieuwe schepen van Mobiliteit, Parkeerbeleid, Sport en Gebouwen zal hij ook geen honger moeten lijden, maar roem en centen heeft hij in een vorig leven vergaard. Het moet niet meer zo nodig en daarin schuilt zijn kracht. “Ik ga hard werken, maar ook de stress op tijd laten varen. Je kan de wereld veroveren, maar het belangrijkste blijft je intieme kring van familie en vrienden. Ik heb in vele landen gewerkt, maar zag mijn kinderen niet opgroeien. Dat is pijnlijk. Ik heb geleerd wat belangrijk is.”

Herder

Zelf groeide Habib in Hasselt op, hij was actief in de jongerenbeweging en een geboren leider. “Ik was een soort van herder voor jongeren die ontsporen en verzuren, vaak Marokkaanse jongens die zich in een wij-zijverhaal gedrukt voelden. Deze jongeren van de tweede generatie hebben nochtans veel in hun mars. Ze hangen tussen de leefwereld van hun ouders en die van het westen en dat maakt hen super flexibel.”

Habib werd een bekende kop in de buurt. Zijn zakelijke omzwervingen over de hele wereld vormden niet meer dan een intermezzo voor wat komen zou. “De stap van jeugdwerk naar de politiek is snel gezet”, stelt hij. “Ik zag de politiek vroeger als een noodzakelijk kwaad, als een donkere wereld die je nu eenmaal nodig had om je doelen te bereiken. In 2012 nam ik voor het eerst deel aan de verkiezingen en ik belandde meteen in de gemeenteraad. Na de eerste maanden was ik snel ontnuchterd, omdat ik besefte dat je vanuit die zetel niet zoveel kon bereiken. Gelukkig ben ik iemand die maximaal naar resultaat werkt en zo vond ik toch de juiste weg om mijn stem in de politiek te laten gelden.”

Eerst luisteren, dan pas handelen. Habib El Ouakili

Geen expert

Als schepen van vier beleidsdomeinen wordt Habibs politiek gewicht aanzienlijk groter. Hij is niet meteen gepokt en gemazeld in deze materie, die hij van partijgenoot Rob Beenders overneemt. “Ik moet mijn dossierkennis nog uitbouwen, maar ik laat me omringen door de juiste mensen. Vanuit mijn professionele ervaring heb ik het talent van mensen aangesproken en meestal met resultaat. Het komt er op aan dat talent te vertalen naar beleid. Politiek gaat over waarde vrijmaken, je moet niet zelf de expert zijn in alle domeinen.”

Het Spartacusproject, waarbij een tramlijn wordt gelegd tussen Hasselt en Maastricht, komt er hoe dan ook. “Ik weet wel dat daarover bezorgdheid bestaat bij de Hasselaars, maar we gaan goed luisteren naar de noden en vragen. Ik ga goed kijken naar wat de impact is op de buurt en daarmee rekening houden.” Over andere dossiers spreekt Habib zich nog niet uit. “Eerst luisteren, dan pas handelen.”

Integratie is een lelijk woord. Het houdt aanpassen in één richting in. Habib El Ouakili

Participatie

Onvermijdelijk wordt Habib als Marokkaans-Belgische schepen meteen tot een rolmodel gebombardeerd. Moeten jongeren met een migratieachtergrond zich aan hem spiegelen? “Velen van hen kampen met een minderwaardigheidscomplex. Ze hebben veel te bieden, maar voelen zich niet altijd erkend”, stelt Habib. “Veel heeft te maken met het woord ‘integratie’. Dat is een lelijk woord. We vieren 50 jaar Marokkaanse en Turkse migratie, maar integratie houdt aanpassen in één richting in. Zo klinkt 50 jaar migratie niet als een gouden, maar als een gedwongen huwelijk. Het wordt tijd dat we dingen samen doen. Samen eten, spelen en werken. Het gaat om participatie.”

– Johan De Crom (stafmedewerker Mediawijsheid Minderhedenforum)

Reageer

css.php