Vorig verhaal Volgend verhaal
foto mijn Change

Mijn change

12 januari 2015. Maandagmorgen na de aanslagen in Parijs. Personeelsvergadering in het Huurderssyndicaat, de huurdersbond van Limburg. In een team van 10, waarvan 4 moslims, staat een briefing haast automatisch op de agenda. Het gesprek duurt een halfuur. We zijn het allemaal met elkaar eens. Over de extremisten maar ook over humoristisch bedoelde maar kwetsende opmerkingen over ‘allochtonen’.

Nadien loop ik na te denken. 12 jaar werkte ik in de tegenwoordig zo stille integratiesector. Ik ben er nu 9 jaar uit. In 2005 begon ik bij het Huurderssyndicaat in een team van enkel blanke dames. In het zo diverse Limburg hadden mannen noch mensen met een migratieachtergrond toegang gekregen tot het team. Werkt integratie op die manier? De raad van bestuur kon zich daar niet bij neerleggen en maakte de keuze om ons team te diversifiëren. We kozen resoluut voor positieve discriminatie. Als we vonden dat we een man in ons team moesten hebben, dan zochten we bij de mannelijke sollicitanten naar de kandidaat met de beste mogelijkheden. We gaan er immers van uit dat je een goed teamlid niet ’vindt’ maar maakt. We gebruikten daartoe de vele mogelijkheden van scholen en de VDAB: stages, WEP en ook vrijwilligersstatuut. Meestal hadden we 3 maanden nodig om van een kandidaat een volwaardig teamlid te maken. Een goed overzienbare termijn, dunkt me. Op die manier hebben we nu een superdivers team van 10 leden: Leeftijd: 2x 60+, 3×40+, 3x 30+ en 2 twintigers Gender: 3 mannen, 7 vrouwen Werktijd: 2 voltijdsen 8 deeltijdsen Migratieachtergrond: 4 ‘allochtonen’, 5 ‘autochtonen’ en 1 geassimileerde Italiaan J Geloof : 4 moslims waarvan 3 de ramadan volgen, 6 atheïsten waarvan 3 voor de Kerk getrouwd. Is dit evenwichtig? Ik weet het niet. Hebben onze interne strubbelingen iets met diversiteit te maken? Haast nooit. Toch zijn er strubbelingen, en die lossen we op. Soms in overleg, soms omdat het wordt opgedragen. Zo gaat dat in teams.

 

Daarom een oproep vanuit de dagelijkse praktijk. Ga naar elkaar. Bouw vertrouwen op. Toon Machiels

In de briefing vandaag kwam naar boven dat het huidige discours zich focust op wetten en verplichtingen. En dan vooral gericht op de ‘onaangepaste allochtoon’. Het is precies bon ton om ‘dé emancipatie van dé moslim’ uit te vaardigen per decreet of per GAS-boete. Wie het wil hebben over integratie door samen-werken, die staat kennelijk alleen. De experten die de media nu opvoeren, reppen daarover niet. Toch worden op talloze plaatsen kleine integratie-eilandjes geschapen en prima in stand gehouden. Die komen niet in de media. Ze zijn harmonieus, er zit geen conflictstof in en dus willen de lezers/kijkers het niet weten. Jammer, want aan de café- en andere togen is die lezer/kijker wel heel erg betrokken, iedereen heeft een mening en wil die luid en duidelijk verkondigen. Maar telkens gaat het over repressie en verplichting: maar alleen voor die ander!

Intussen mogen moslima’s geen hoofddoek dragen en aan hun broers en vaders wordt werk geweigerd. Wie verzint er twee betere oorzaken van marginalisering? Jazeker, ook de autochtone maatschappij schept mee haar eigen problemen. Want binnen marginale milieus vinden extremisten hun voedingsbodem en vaak ook hun bescherming. Kijk maar naar de angstwekkende reacties op de aanslagen in Parijs zoals die circuleren op het internet! Als je extremisten wil bestrijden/voorkomen, moet je hun voedingsbodem wegnemen. Hierin heeft de hele maatschappij verantwoordelijkheid op te nemen. We hebben ooit straathoek-, buurt- en integratiewerkers gehad die rechtstreeks met alle bevolkingsgroepen contact hielden. En hen naar elkaar toe ’masseerden’. Zij wisten namelijk zeer goed dat integratie of harmonieus samenleven niet spontaan tot stand komt. Het Huurderssyndicaat van 2005 was hiervan een duidelijk voorbeeld: soort zoekt soort. Als je het beter wil, moet je daarin investeren. Zoals wij in ons kleine team van het Huurderssyndicaat: kijk samen naar je gezamenlijk doel en belast elkaar niet met discussies over geloof en cultuur.

Laten we ons inzetten voor het gezamenlijk doel van welzijn en welvaart voor iedereen. Toon Machiels

Daarom een oproep vanuit de dagelijkse praktijk: ontmoet elkaar, praat met mekaar. Leerkrachten, stap naar de ouders van je ’moeilijke’ kinderen, nog voor er problemen zijn en bouw vertrouwen op. Investeer opnieuw in buurtwerkers die verzuurde bevolkingsgroepen weer naar elkaar kunnen ‘masseren’ via feesten en buurtwachten. Leg eindelijk eens quota op aan openbare en private diensten en ondernemingen om mensen met een migratieachtergrond aan te werven. En tel aub de Nederlanders niet mee om die quota te halen. Laat meisjes eindelijk eens vrij om hun hoofddoek te dragen! Hoe zwaarder het beleid probeert om godsdienstige uitingen te onderdrukken, hoe meer mensen zich vastbijten in die uitingen. Kijk maar naar het superkatholieke Polen waarop de sovjets 50 jaar lang de knoet hebben gelegd. De kerken zitten nergens zo vol als daar. Laten we ons eindelijk samen inzetten voor het gezamenlijk doel van welzijn en welvaart voor iedereen. Want het doel verenigt, discussie splijt.

– Toon Machiels (Huurderssyndicaat Limburg vzw)

Reageer

css.php